Pascal Debruyne stelt vast dat het niet langer vanzelfsprekend is om op een abstracte wijze met iedereen solidair te zijn. Op het einde van Salon Solidair stelde hij een concrete agenda voor.

Een politiek project

Maak van solidariteit “een politiek project” door (A) de toenemende disciplinering, voorwaardelijkheid en drempels in de verzorgingsstaat tegen te gaan. Het naoorlogse compromis staat sterk onder druk waardoor inclusie kantelt naar exclusie, door (B) de exclusieve discours van migratie als last voor samenleven te counteren. Vooral sociaal-economische kwestie en woonstabiliteit is belangrijk voor divers samenleven en niet de last van diversiteit, door (C) warme solidariteit (kleine praktijken) en kille solidariteit (structurele herverdeling) met elkaar te verbinden. Beide vormen van solidariteit hebben sterktes en zwaktes

Een praktische tegenmacht

Maak van solidariteit “een praktische tegenmacht” door in te zetten op bronnen van solidariteit die (A) mensen verknopen met elkaar: (B) gezamenlijk strijden, (C) ontmoeten, wederzijdse afhankelijk en samenwerken, en (D) vormen van nieuwe politieke gemeenschappen in superdiversiteit te stimuleren: een nieuw “wij”.

Advertenties